به مانند قلبی که از غم شکست!

سلام... به وبلاگم

و به دوستی که می آید به خلوت تنهایی هایم..

سکوت می کنم...     سکوت

   آخرین نوشته هایم را

       با دستهای لرزان

          بر سطور آغشته به اشکهایم    برایت نوشتم...

 فریادهایم را به گور خواهم سپرد

     برای همیشه لب خواهم دوخت

         سکوت.............

              تابوت لحظه هایم خواهد بود

  فقط بدان...

     وقتی به آسمان می نگری

        و در برهوت عطشناک دلتنگی

             تشنه طراوت آن روزهایی...

                  خاطره باران چشمهایم را

                       با تو خواهد گفت خورشید

                             و اینک...    تا پس از غروب...

                                     در تلألو سرخ تنهایی ها

                                            بر تابوت سکوت من خواهد تابید ...

چشم را از خستگی بستم ولی بیتاب شد            باز امشب در هوای روی تو بی خواب شد

دیده آزرده  اشکی  می چکاند  بر  لبم

قطره قطره شعر دریا از لبم سیراب شد

روح دریایی تو  جسم مرا  تسخیر  کرد              گویی  از باران  تن تفتیده ام  شاداب شد

وقتی آهنگ غزل کرد این دلم هر واژه اش

دست آویزی   برای   گریه های   ناب شد

 مثل  مردابی  دچار شب، شب نیلوفری              شعر من  پژواک درد هر شب مرداب شد

روح بیتابم در آغوش غزل در خواب رفت               عکسی از رویای تو در چشم خیسم قاب شد

................................................................................................................

بازامشب بی توباید سرنهم بر بالش یادت      اشک ریزم ازخدا تنها همین خواهم کند شادت

بوسه میزد  دشنه بر اندام  چاک آفتاب            بوسه میدادش به ناوک قلب پاک آفتاب

آسمانی بود آن هنگام وصل خون و تیغ            تیغ  می رقصید و می میداد تاک آفتاب

................................................................

عشق یعنی... رفاقتهای سرخ       عنصری بودن    ترکیب همدیگر شدن

عشق یعنی... سوختن، ساختن با عطش

                                 جمع با خورشید بودن     تقسیم بر باران شدن

عشق یعنی... داستان سرخ شمع و شهپرک       در کتاب سبز بی معنا شدن

عشق یعنی... رباعی لقای ذرّه ای با یک صدف    شعری از دیوان بی پایان شدن

عشق یعنی... هدیه یک لاله یک نرگس، یک شاخه یاس     که در لفّافه شرم و حیاست

عشق یعنی... بوسه ای تقدیم تو         که تب آلود از عطشناکیه لبهای شماست.........

خدایا لحظه های من پر از اندوه تنهایی است

پر از تشویش بی پایان...             لبالب از..  یه زجر تا به مغز استخوان جاری است

همیشه همنشین من...            یادگاریه من از یک عشق..  از یک زخم کاری است

آه خدایا!  باز یلدا...        باز طولانی ترین بغض..  باز سرما...

آه خدایا!  باز دلربای قصه گوی عشق

باز افسون یلدای فریبا رو ...           سیه چشم و سیه گیسو ...

مرا با خود برد تا امتداد قصه باران

دراین سرمای طاقت سوز..          تا جنون سرخ نیلوفر..  تا به یک رؤیای بی پایان

آه خدایا!  باز سر نهادن های من..  بر شانه های سرد یلدا ...

باز هق هق...   تا سحر باقی است..  یک عمر شاید       پیر خواهم گشت انگار تا فردا ...

                                                                                                                                    یلدای  ۱۳۸۷                               

         و خواهم مرد ...                                                                        و خواهم ماند ...

آن هنگام...   که چشمانم تر است از اشتیاقی ناب                  میان نبض طرحی از دو چشمانت   درون ذهن یک نقاش

آرام آرام       مثل طفلی خسته در آغوش گرم خواب                 آن هنگام...   که چشمانش تر است

اسیر خلسه ای مستانه رنگ چشم تو    همرنگ مهتاب            از شوق طرحی ناب     ایکاش  ایکاش   ایکاش ...

 تقدیم به زیباترین گل شرقی ترین باغ جهان ... هنوز عاشق

پاییز اونو ازم گرفت ...        هنوزم شبا میاد به خواب من

هنوزم چشمای زیباش..  یه سرابه یه سراب        واسه این چشمای خیس آب من

نامه هاشو خوندم و باز دلم گرفت     

پاییز اونو ازم گرفت ...

هنوزم وقتی که غصم میگیره       

با شراب چشمای خمارش..  خودمو مست میکنم

مست مست بیخود بیخود ..        

لا به لای موهای سیاهش..   شبامو سر میکنم

عکساشو دیدم و باز دلم گرفت      

پاییز اونو ازم گرفت ...

هنوزم تا که میام شعری بگم      چشامو رو هم میذارم..   اونو یادم میارم

واژه های بکر عشقو از نگاهش میخونم      اونا رو میبوسم و توی عاشقونم میذارم

صدای قشنگشو شنیدم و باز دلم گرفت      پاییز اونو ازم گرفت ...

هنوز آهنگ صداش تو گوشمه           نازنین منه عشق منه اون ...

                         آخه اون تمام فکر و هوشمه

                                آخه اون تمام فکر و هوشمه                                                           پاییز ۱۳۸۷

مثل من خسته بشه   نم نم اشکاشو   مثل بارون بباره

مهم اینه که یه عشق    با تپش های دلش

داره همش داد میزنه     دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره... دوست داره..................

مهم نیست..............  چشای بارونی دارم       اگه دلت آفتابیه

برای منهم کافیه       هوات هوای عاشقی       آسمون قلبت آبیه

مهم نیست.....................  دلم گرفته ابریه    ثانیه های بودنم

یخ زده مونده منجمد    همیشه موندم تو یه فصل     پاییز تقویم دلم

مهم نیست.......  سهم من از دنیا غمه       ممنونتم همیشه خوب

یه دنیا عشقتو دارم   واسه یه دریا گریه هم   بهونه دارم یه غروب

مهم نیست...............  خراب دلواپسی ام     اگه که خندون لبات

برای منهم کافیه      مستی لحظه های تو        عطر شراب نفسات

مهم نیست............................................................

کلافه ام من به خدا.. می خواد که دل ببیندت

دل تو دلم نیست به خدا.. دیگه میام ببینمت 

دست پاچه میشم میدونم.. لحظه دیدارو میگم

حالا ترانش میکنم.. آخه همینو بلدم

ولی بگو چیکار کنم.. با این دله در به درم

وقتی نگاهت بکنم.. بیفته چشم تو چشم هم

حرارت نگاهتو..  حس بکنم تو نفسات

دستاتو تو دست بگیرم.. خیره بشم توی چشات

می خوام که اون لحظه زمون.. واسته یه لحظه واسمون

تو رو فقط حس بکنم.. با نفسام با پوست و خون

یه شرم شیرین که بیاد.. بپاشه توی این رگام

فقط نگاهت بکنم.. به حرمت اشک چشام

.....

باز خودمو گول میزنم.. تا دلو آرومش کنم

نوشته هام خط خطی شد.. میخواد فراموشش کنم

............................................................................................

هر شب صدای پای تو در گوش من رهاست

در ازدحام کوچه..قدم هایت آشناست

هر شب  ورای پنجره چشمم اسیر توست

تا کی بتابی ای مه من..دل درین هواست

تصویری از بهشت خدا در عذار توست

در محشر حضور تو دوزخ کجا سزاست؟

...آری تو صادقانه ترین عاشقانه ای...

هر وصفی از نگاه تو تفسیری از خداست

گر حس پاک آینه..آیین سادگی است

گر بشکند هر آینه دلرا غمت..رواست

گر سود این وفای پریشان جفای توست

در کار عاشقی همه سرمایه اش.. وفاست

خدا چرا ؟؟؟

چرا من ؟؟؟

چرا چشمام عادتش این همه اشکه ؟ چرا نمناکه همش ؟

چرا آهنگ تپش های دلم.. بوی ماتم میده غمناکه همش ؟

چرا باید به دلم حکم ابد خورده باشه ؟

توی کنج قفس غم.. سر به زانو تا ابد برده باشه ؟

چرا باید بمیره ؟ تو جوونی انگاری چشم امیدش به طناب دارشه

به چه جرمی ؟ آخه جرمم چیه این تقاصشه ؟

چونکه من دوسش دارم ؟  آره خدا ؟؟؟

خدا چرا ؟؟؟

چرا من ؟؟؟

آخه این همه آدم...  چرا من ؟؟؟

یکی عشقش هوسه.. کادوپیچش بکنه.. لذتش واسش بسه...

اون یکی پول داره عشقو میخره.. بیچاره یه دل عاشقو اسیری میبره...

یکی منکر میشه قانون کشش.. جاذبه رو.... یکی هم عشقو خودت رو همه رو...

آخه این همه آدم...  چرا من ؟؟؟

منکه گم نکردم عشقو توی روز مرگی هام

منکه این دنیا و هر چی توشه نیست دلبستگی هام

من فقط عاشق اونم... مس تو پاک و ذلاله...

رنگ چشماش مس شب.. نگاش آبی تر از آب.. رو دلش داغ کبود گلای قرمز لاله...

چرا من ؟؟؟

آهای خدا !!!

خدا چرا ؟؟؟

چرا چشمام عادتش این همه اشکه................................

...........................................................................................................................................

خدا دوست دارم.... هر چی بخوای.. هرچی بگی.. ولی خوب رفیقتم.. اینا حرف دلمه.. منو ببخش